Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
14 / 11 / 2022

(Οικολογικό κείμενο ανακυκλωτικού χαρακτήρα για τη διαιώνιση της στατικής κουλτούρας.)

Δεν έχω δει ακόμα τίποτα από το Rings of Power. Μου έμοιαζε εξαρχής με ακόμα ένα άρμεγμα της αγελάδας Τόλκιν. Και απ’ό,τι βλέπω να λέει ο κόσμος τελευταία, ειδικά οι φαν, δεν έχουν μείνει ικανοποιημένοι. Δεν με εκπλήσσει. Από την ταινία Χόμπιτ και μετά, όλα είναι άρμεγμα ξεκάθαρο. Ανακυκλώνουν και αρμέγουν ένα πράγμα προκειμένου να απομυζήσουν από αυτό όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος.

Όπως έχω ξαναγράψει σε κάποιο προηγούμενο κείμενο εδώ, είναι φαινόμενο των ημερών να βγαίνουν στις μεγάλες οθόνες τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια. Μια διαρκής επανάληψη των περασμένων. Μια αποβλάκωση. Μια στατική κουλτούρα που δεν εξελίσσεται και δεν γεννά τίποτα: και, ως εκ τούτου, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον.

Τι να δούμε, ρε παιδιά; Πάλι ξωτικά και χόμπιτ; Πάλι σουπερήρωες; Πάλι, ρε γαμώτο; Ε, πόσες φορές πια θα μασήσουμε την ίδια μαστίχα; Έχει ξινίσει.

Τι συμβαίνει, δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο και συναρπαστικό να βγάλουν στις μεγάλες οθόνες και να το κάνουν γνωστό; Να το κάνουν φαινόμενο;

Τι έγιναν εκείνες οι εποχές που ξεπεταγόταν κάποιος ταλαντούχος (ή μη) upstart σκηνοθέτης, έβγαζε μια τρελή ταινία, και αυτό γινόταν το επόμενο καλτ πράγμα που όλοι συζητούσαν; Υπάρχει πλέον αυτό; Κι αν υπάρχει, πού κρύβεται; Σε κάνα μπουντρούμι α λα Dungeons & Dragons.

Όσο για το Ελλάντα, ασ’ το, ξέχασέ το. Έχε υπόψη μόνο ότι παίζουν ξανά το Κερατοσθένης εν Βωμώ για 3564886η φορά αλλά (αυτή τη φορά) σε διασκευή Χουζούρη Μουζούρη. Πςςςςς. Καλά, μιλάμε για high culture, γεμάτη διαχρονικά νοήματα (που έχουν ειπωθεί εκατομμύρια φορές) και δε συμμαζεύεται. Πάρτε υψηλή αρχαιότητα στη μάπα για να μαθαίνετε, βάρβαροι!

Αλλά, όπως έχω ξαναπεί, ποιος φταίει γι’αυτή την κατάσταση αν όχι εμείς; Όταν δεν υποστηρίζονται οι δημιουργοί που κάνουν κάτι καινούργιο, πώς περιμένεις να βγει στην επιφάνεια τίποτα το καινούργιο ή το ενδιαφέρον; Επικρατεί ένα σκηνικό όπου υφίσταται ένας αχταρμάς από χίλια-δύο πράγματα, στο διαδίκτυο και μη, μέσα από τα οποία σίγουρα θα υπάρχουν κάποια πολύ καλά αλλά δεν ξέρεις πώς να τα βρεις ή να τα επιλέξεις, ενώ συγχρόνως επιπλέουν οι ανακυκλώσεις και η κουλτούρα της μερικής ύπνωσης.

Και θέλετε τώρα να μας πείσετε ότι αυτό δεν είναι, εν μέρει τουλάχιστον, εσκεμμένο;

Ναι, εντάξει, σας πιστεύω...

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)